विदुर नीति · Truth Before One's Own Son
गवताच्या आगीत सोने
तृणोल्कया ज्ञायते जातरूपं वृत्तेन भद्रो व्यवहारेण साधुः । शूरो भयेष्वर्थकृच्छ्रेषु धीरः कृच्छ्रेष्वापत्सु सुहृदश्चारयश्च ॥
“सोने गवताच्या आगीत ओळखले जाते, कुलीन माणूस आचरणावरून, आणि सज्जन व्यवहारावरून. शूर संकटात ओळखला जातो, धीराचा माणूस पैशाची चणचण असताना, आणि मित्र व शत्रू अडचणीत आणि आपत्तीत.” सोनार गवताच्या झटपट जाळावर सोने तपासत असे. शुद्ध सोने उजळून निघे; त्यात हीण मिसळलेले असले, तर ते काळवंडे. श्लोकातली प्रत्येक गोष्ट अशीच ओळखली जाते: दाव्यावरून नव्हे, कसोटीवरून. माणूस कुलीन आहे की नाही, ते तो कसा जगतो यावरून दिसते. तो प्रामाणिक आहे की नाही, ते त्याचा व्यापार, त्याची कर्जे आणि त्याची वचने दाखवतात. संकटात शूर कोण ते कळते, आणि पैशाच्या ओढगस्तीत स्थिर कोण राहतो ते. शेवटची कसोटी सगळ्यांत खात्रीची. चांगल्या दिवसांत मित्र आणि शत्रू सारखेच दिसतात. आपत्ती आली, की एक आपल्या बाजूने उभा राहतो, आणि दुसऱ्याला आपल्या पडण्याचा आनंद होतो. अध्याय ३, श्लोक ४९.