विदुर नीति · Truth Before One's Own Son
शासन करणारे तिघे
गुरुरात्मवतां शास्ता शास्ता राजा दुरात्मनाम् । अथ प्रच्छन्नपापानां शास्ता वैवस्वतो यमः ॥
“जे स्वतःला आवरतात, त्यांचे शासन गुरू करतो. दुष्टांचे शासन राजा करतो. आणि जे लपून पाप करतात, त्यांचे शासन सूर्यपुत्र यम करतो.” यम हा मृत्यूचा आणि न्यायाचा देव; प्रत्येक आयुष्याचा हिशेब तो शेवटी तोलतो. माणसाला सरळ ठेवायला काय लागते, त्यानुसार हा श्लोक माणसांची वर्गवारी करतो. स्वतःला आवरणाऱ्या शिष्याला एक शब्द पुरतो; गुरूने एकदा कानउघाडणी केली, की तो सुधारतो. चोर कोणत्याही गुरूचे ऐकणार नाही. त्याच्यासाठी राजा आहे, आणि राजाचे न्यायालय आणि शिक्षा. मग असा माणूस असतो, जो प्रतिस्पर्ध्याला विष घालतो, आणि कधीच पकडला जात नाही. त्याला कोणताही गुरू पाहत नाही, आणि कोणताही राजा त्याच्यापर्यंत पोचू शकत नाही. तरीही तो सुटलेला नाही. त्याचा न्यायाधीश वाट पाहतो आहे, आणि त्या न्यायाधीशाला लपलेलेही दिसते. तिघांमधला दुसरा, राजा, म्हणजे धृतराष्ट्र. त्याच्या स्वतःच्या घरात झालेला अन्याय निस्तरणे, हे राजा म्हणून त्याचे काम आहे. अध्याय ३, श्लोक ७१.