विदुर नीति · Truth Before One's Own Son
कोण काय चोरते
जरा रूपं हरति हि धैर्यमाशा मृत्युः प्राणान्धर्मचर्यामसूया । क्रोधः श्रियं शीलमनार्यसेवा ह्रियं कामः सर्वमेवाभिमानः ॥
“म्हातारपण रूप चोरते, आशा धीर, मृत्यू प्राण, मत्सर धर्माचरण, क्रोध लक्ष्मी, नीचांची सेवा शील, कामना लाज; आणि गर्व सर्वस्व चोरतो.” आठ चोर, आणि प्रत्येकाचे सावज वेगळे. म्हातारपण आणि मृत्यू सगळ्यांनाच येतात. बाकीचे दोष माणूस स्वतःच आत येऊ देतो. आणखी काहीतरी मिळेल अशी सतत आशा धरणारा माणूस कशाचीच शांतपणे वाट पाहू शकत नाही. मत्सर, म्हणजे दुसऱ्याचे भले पाहून होणारा जळफळाट, त्याचा स्वतःचाच चांगुलपणा नासवतो. क्रोध लक्ष्मीला पळवून लावतो. नीच माणसांची सेवा, आणि त्यांची संगत, शील झिजवते. कामना माणसाला आवरून धरणाऱ्या लाजेवर मात करते. गर्व शेवटी वेगळा ठेवला आहे. बाकीचे चोर एकेक गोष्ट नेतात. गर्व सगळेच नेतो, कारण गर्विष्ठ माणूस कोणताच इशारा ऐकत नाही: ना वयाचा, ना मित्रांचा, ना सल्ल्याचा. अध्याय ३, श्लोक ५०.