प्रमुख उपनिषदे · छान्दोग्योपनिषद्
पाणी हे मूत्राशय
अथ होवाच बुडिलमाश्वतराश्विं वैयाघ्रपद्य कं त्वमात्मानमुपास्स इत्यप एव भगवो राजन्निति होवाचैष वै रयिरात्मा वैश्वानरो यं त्वमात्मानमुपास्से तस्मात्त्वंरयिमान्पुष्टिमानसि ॥ १ ॥ अत्स्यन्नं पश्यसि प्रियमत्त्यन्नं पश्यति प्रियं भवत्यस्य ब्रह्मवर्चसं कुले य एतमेवमात्मानं वैश्वानरमुपास्ते बस्तिस्त्वेष आत्मन इति होवाच बस्तिस्ते व्यभेत्स्यद्यन्मां नागमिष्य इति ॥ २ ॥
बुडिल आश्वतराश्वी, ज्यांनाही वैयाघ्रपद्य म्हणून हाक मारली, त्यांना तोच प्रश्न विचारला. “पाण्याची, आदरणीय राजे.” “तो वैश्वानर रयी, धन,” राजे म्हणाले. शंकराचार्य दुवा जोडतात: पाण्याने अन्न येते, आणि अन्नाने धन. “म्हणून तू धनवान आहेस, आणि अंगाने भरलेला आहेस,” आणि इतरांसारखाच आशीर्वाद. “पण हे आत्म्याचे केवळ मूत्राशय, जिथे शरीर आपले पाणी साठवते. तू माझ्याकडे आला नसतास, तर तुझे मूत्राशय फुटले असते.”