प्रमुख उपनिषदे · कठोपनिषद्
वर दिला
यथा पुरस्ताद् भविता प्रतीत औद्दालकिरारुणिर्मत्प्रसृष्टः । सुखं रात्रीः शयिता वीतमन्युः त्वां ददृशिवान्मृत्युमुखात् प्रमुक्तम् ॥ ११ ॥
मृत्यूने लगेच होकार दिला. वडिलांचा उल्लेख त्याने आणखी एका नावाने केला: औद्दालकी आरुणी. “माझ्या इच्छेने औद्दालकी आरुणी तुला ओळखतील, आणि रागावण्यापूर्वी जसे होते, तसेच तुझ्यावर प्रसन्न होतील,” तो म्हणाला. “तुला मृत्यूच्या जबड्यातून सुटलेला पाहून त्यांचा राग जाईल, आणि त्यांना रात्री सुखाची झोप लागेल.” औद्दालकी आरुणी या नावाने त्यांचे नाते उद्दालकाशी आणि अरुणाच्या वंशाशी जोडले जाते. जुन्या ग्रंथांत एकाच व्यक्तीला वडिलांवरून आणि कुळावरून अशी अनेक नावे असत. पहिला वर सर्वांत साधा, आणि मृत्यू तो एकाच वाक्यात देतो. रागाने जे तुटले होते, तेवढेच तो पुन्हा जोडतो: बापलेकांमधली शांती. पुढचे दोन वर याहून कितीतरी दूरवर जातात.