प्रमुख उपनिषदे · कठोपनिषद्
जिथे कसलेच भय नाही
स्वर्गे लोके न भयं किंचनास्ति न तत्र त्वं न जरया बिभेति । उभे तीर्त्वाऽशनायापिपासे शोकातिगो मोदते स्वर्गलोके ॥ १२ ॥
आता नचिकेता दुसऱ्या वराकडे वळतो. त्याच्या काळातल्या धर्माचे सर्वोच्च ध्येय स्वर्ग होते, आणि वडिलांच्या यज्ञालाही तेच फळ हवे होते. म्हणून तो आधी स्वर्गाबद्दल विचारतो. सुरुवात तो त्याच्या वर्णनाने करतो. स्वर्गात कसलेच भय नाही, तो म्हणतो. हे मृत्युदेवा, आपण तिथे नाही, आणि म्हातारपणाची तिथे कुणालाच भीती नाही. तिथे पोहोचलेले भूक आणि तहान दोन्ही मागे टाकतात. सगळ्या दुःखांच्या पलीकडे जाऊन ते तिथे आनंदात राहतात. हा वेदांतला स्वर्ग. चांगले जगलेले आणि योग्य यज्ञ केलेले लोक मेल्यानंतर तिथे जातात. मुलगा कशाची सर्वांत जास्त स्तुती करतो, ते पाहा: भयापासून, म्हातारपणापासून आणि खुद्द मृत्यूपासून सुटका. आत्तासुद्धा त्याचे मन मृत्यूच्या पलीकडे काय आहे, यावरच खिळलेले आहे.