प्रमुख उपनिषदे · कठोपनिषद्
संपत्ती कधीच पुरी पडत नाही
न वित्तेन तर्पणीयो मनुष्यो लप्स्यामहे वित्तमद्राक्ष्म चेत्त्वा । जीविष्यामो यावदीशिष्यसि त्वं वरस्तु मे वरणीयः स एव ॥ २७ ॥
“संपत्तीने कुणाचेच समाधान होत नाही,” नचिकेता पुढे म्हणाला. “आणि आता आम्ही आपले दर्शन घेतले आहे, तर संपत्ती मिळेलच. आपण राज्य करत आहात तोपर्यंत आम्ही जगूच. पण मला मागायचा आहे, तो वर हाच.” मधल्या ओळींचा अर्थ शंकराचार्य सांगतात. मृत्यूला समोरासमोर भेटून त्याची कृपा मिळवल्यावर मुलाला हवी तेवढी संपत्ती मिळणारच. आणि कुणी कितीही श्रीमंत असला, तरी मृत्यू जगू देईल त्याहून जास्त कुणीच जगत नाही. म्हणून त्या एका वराच्या बदल्यात संपत्ती किंवा दीर्घायुष्य घेण्यात काही अर्थ नाही. खारे पाणी पिऊन तहान भागत नाही: ते जितके प्यावे, तितकी तहान वाढते. संपत्तीचेही तसेच आहे.