प्रमुख उपनिषदे · मुण्डकोपनिषद्
सूर्यकिरणांवरून वर
एतेषु यश्चरते भ्राजमानेषु यथाकालं चाहुतयो ह्याददायन् । तं नयन्त्येताः सूर्यस्य रश्मयो यत्र देवानां पतिरेकोऽधिवासः ॥ ५ ॥
या झळाळत्या ज्वाळांत जो यज्ञकर्म करतो, आणि योग्य वेळी आहुती देतो, त्याला त्या आहुतीच घेऊन जातात. सूर्याचे किरण होऊन त्या त्याला तिथे नेतात, जिथे देवांचा एकमेव स्वामी राहतो. वैदिक कल्पनेत अग्नीत अर्पण केलेले धूर आणि प्रकाश होऊन सूर्याकडे वर जाते, आणि सूर्य हे स्वर्गाचे द्वार आहे. म्हणून आहुती किरण होतात, आणि किरणांचा रस्ता होतो. मृत्यूनंतर हे किरण यजमानाला त्याच वाटेने वर ओढून नेतात, ज्या वाटेने त्याच्या आहुती गेल्या. शंकराचार्यांच्या मते देवांचा हा एकमेव स्वामी म्हणजे इंद्र, स्वर्गात राज्य करणारा देवांचा राजा. इथले फळ म्हणजे तोच स्वर्ग, ज्याचे वचन या अध्यायाच्या पहिल्या मंत्राने दिले होते: सत्कर्मांचे जग.