प्रमुख उपनिषदे · मुण्डकोपनिषद्
स्वर्गात जाऊन परत
इष्टापूर्तं मन्यमाना वरिष्ठं नान्यच्छ्रेयो वेदयन्ते प्रमूढाः । नाकस्य पृष्ठे ते सुकृतेऽनुभूत्वेमं लोकं हीनतरं वा विशन्ति ॥ १० ॥
मोहात पडलेले हे लोक यज्ञ आणि सत्कर्मे यांनाच सर्वश्रेष्ठ मानतात, आणि त्याहून श्रेष्ठ काही असते हे त्यांना ठाऊकच नसते. सत्कर्मांनी मिळवलेल्या स्वर्गाच्या शिखरावर ते आपले फळ भोगतात, आणि मग पुन्हा या जगात येतात, किंवा याहूनही खालच्या जगात. इथे संस्कृतमध्ये सत्कर्मांचे दोन प्रकार जोडीने येतात: इष्ट आणि पूर्त. इष्ट म्हणजे यज्ञ. पूर्त म्हणजे लोकांच्या भल्यासाठी केलेले दान: विहीर, तळे, किंवा वाटसरूंसाठी बाग. शेवट विचार करायला लावणारा आहे. परत येताना माणसाचा जन्म मिळू शकतो; किंवा, शंकराचार्य म्हणतात, पशूचा किंवा त्याहूनही खालचा जन्म. कोणता जन्म, ते उरलेली कर्मे ठरवतात.