प्रमुख उपनिषदे · मुण्डकोपनिषद्
बाण लक्ष्यात मिसळतो
प्रणवो धनुः शरो ह्यात्मा ब्रह्म तल्लक्ष्यमुच्यते । अप्रमत्तेन वेद्धव्यं शरवत्तन्मयो भवेत् ॥ ४ ॥
आता प्रत्येक भागाचे नाव येते. ॐ हे धनुष्य. आत्मा हा बाण, आणि ब्रह्म हे लक्ष्य, असे म्हटले आहे. जो ढळत नाही, त्याने ते भेदावे, आणि बाण लक्ष्यात हरवून जातो, तसे त्याच्याशी एकरूप व्हावे. वेदाचे प्रत्येक पठण ॐ ने सुरू होते, आणि हा नाद ब्रह्माचे प्रतीक आहे. त्याचा अर्थ मनात ठेवून ॐ पुन्हा पुन्हा म्हटले, की मन स्थिर होते आणि ब्रह्माकडे जाते, जसे धनुष्य बाणाला मार्गावर धाडते. बाण म्हणजे आपण प्रत्येक जण ओळखतो तो आत्मा, “मी” म्हणणारा. इच्छा, भीती आणि जगाची ओढ यांमुळे नेम चुकतो, म्हणून साधकाने ढळता कामा नये. बाण नेमका लागला, की तो लक्ष्यात घुसतो, आणि पुन्हा दिसत नाही. तशीच साधकाची “मी वेगळा आहे” ही भावना नाहीशी होते, आणि उरते ते फक्त ब्रह्म.