प्रमुख उपनिषदे · तैत्तिरीयोपनिषद्
स्वच्छ बुद्धीसाठी प्रार्थना
यश्छन्दसामृषभो विश्वरूपः । छन्दोभ्योऽध्यमृतात्सम्बभूव । स मेन्द्रो मेधया स्पृणोतु । अमृतस्य देव धारणो भूयासम् । शरीरं मे विचर्षणम् । जिह्वा मे मधुमत्तमा । कर्णाभ्यां भूरिविश्रुवम् । ब्रह्मणः कोशोऽसि मेधया पिहितः । श्रुतं मे गोपाय । आवहन्ती वितन्वाना ॥ १ ॥
आता गुरूंच्या प्रार्थना येतात. पहिली प्रार्थना पवित्र मंत्रांमधल्या सर्वश्रेष्ठाला उद्देशून आहे: तो सर्व रूपे धारण करतो, आणि अमर वेदातून प्रकट झाला. आठव्या शतकातले भाष्यकार शंकराचार्य, ज्यांचा उपनिषदांवरचा अर्थ सर्वांत प्रसिद्ध आहे, याला ॐ मानतात: वेदातल्या सगळ्या शब्दांचे सार असलेले पवित्र अक्षर. मंत्र त्याला इंद्र, म्हणजे स्वामी, म्हणतो. तो स्वामी मला बुद्धीचे बळ देवो. हे देवा, मृत्यूपासून सोडवणारे ज्ञान मला धारण करता येवो. माझे शरीर सक्षम असो, माझी जीभ मधुर असो, माझ्या कानांना खूप ऐकता येवो. हे ॐ, तू ब्रह्माचे म्यान आहेस: तलवार म्यानात असते, तसे ब्रह्म तुझ्यात सापडते. पण व्यवहारातल्या चतुराईने तू झाकला जातोस. मी जे शिकलो, त्याचे रक्षण कर. मग गुरू ॐला विनवतात: श्रीला, म्हणजे समृद्धीला, माझ्याकडे घेऊन ये. ती चांगल्या गोष्टी आणते, आणि त्या सर्वत्र पसरवते.