प्रमुख उपनिषदे · तैत्तिरीयोपनिषद्
जन्माने देव, कर्माने देव
श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं आजानजानां देवानामानन्दाः । स एकः कर्मदेवानां देवानामानन्दः । ये कर्मणा देवानपियन्ति । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं कर्मदेवानां देवानामानन्दाः । स एको देवानामानन्दः । श्रोत्रियस्य चाकामहतस्य । ते ये शतं देवानामानन्दाः । स एक इन्द्रस्याऽऽनन्दः ॥ ३ ॥
स्वर्गात जन्मलेल्या देवांकडेही असा कोणताच आनंद नाही, जो कामनामुक्त माणसाकडे नाही. त्यांचे शंभर आनंद म्हणजे कर्मदेवांचा एक आनंद. कर्मदेव म्हणजे आपल्या धार्मिक विधींनी देवपदाला पोहोचलेली माणसे, उदाहरणार्थ पवित्र अग्नीत रोज आहुती देऊन. त्यांचे शंभर आनंद म्हणजे यज्ञातल्या आहुती स्वीकारणाऱ्या मुख्य देवांचा एक आनंद. देवांचे शंभर आनंद म्हणजे त्यांचा राजा इंद्र याचा एक आनंद. प्रत्येक पायरीवर पालुपद तेच राहते. शिडी स्वर्गाच्या सिंहासनापर्यंत पोहोचली. कामनामुक्त माणूस तरीही त्याच्या बरोबरीनेच आहे. आणि शिडी अजून संपलेली नाही.