प्रमुख उपनिषदे · तैत्तिरीयोपनिषद्
शिकणे कधी थांबवू नकोस
ऋतं च स्वाध्यायप्रवचने च । सत्यं च स्वाध्यायप्रवचने च । तपश्च स्वाध्यायप्रवचने च । दमश्च स्वाध्यायप्रवचने च । शमश्च स्वाध्यायप्रवचने च । अग्नयश्च स्वाध्यायप्रवचने च । अग्निहोत्रं च स्वाध्यायप्रवचने च । अतिथयश्च स्वाध्यायप्रवचने च । मानुषं च स्वाध्यायप्रवचने च । प्रजा च स्वाध्यायप्रवचने च । प्रजनश्च स्वाध्यायप्रवचने च । प्रजातिश्च स्वाध्यायप्रवचने च । सत्यमिति सत्यवचा राथीतरः । तप इति तपोनित्यः पौरुशिष्टिः । स्वाध्यायप्रवचने एवेति नाको मौद्गल्यः । तद्धि तपस्तद्धि तपः ॥ १ ॥
वेद ज्या शब्दाने सुरू होतो, त्याच्याकडून गुरू आता वेदाकडेच वळतात. ते चांगल्या जीवनाची कर्तव्ये सांगतात, आणि प्रत्येकासोबत एकच ध्रुवपद येते: “आणि स्वाध्याय आणि प्रवचनही”, म्हणजे वेदाचे अध्ययन आणि अध्यापनही. योग्य तेच आचर, आणि सत्य बोल. तप कर, इंद्रिये ताब्यात ठेव, मन शांत ठेव. पवित्र अग्नी तेवत ठेव, आणि रोजचे अग्निहोत्र कर. पाहुण्यांचे स्वागत कर, आणि माणसांमध्ये आपला वाटा उचल. संतती होऊ दे, संसार चालव, आणि नातवंडांचा जन्म पाहा. या सगळ्यात वेद शिकत राहा, आणि तो पुढच्यांना देत राहा. पूर्वीच्या तीन आचार्यांनी प्रत्येकी एक गोष्ट सर्वांत वर ठेवली, आणि त्यांची नावेच त्यांच्या मतांना साजेशी आहेत. सत्यवचा, म्हणजे सत्य बोलणारे, राथीतर म्हणाले: सत्य. तपोनित्य, म्हणजे सदा तप करणारे, पौरुशिष्टी म्हणाले: तप. नाक मौद्गल्य म्हणाले, केवळ अध्ययन आणि अध्यापन, “कारण तेच तप आहे, तेच तप आहे.”