प्रमुख उपनिषदे · तैत्तिरीयोपनिषद्
माणसात आणि सूर्यात एकच
स यश्चायं पुरुषे । यश्चासावादित्ये । स एकः । स य एवंवित् । अस्माल्लोकात्प्रेत्य । एतमन्नमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । एतं प्राणमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । एतं मनोमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । एतं विज्ञानमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । एतमानन्दमयमात्मानमुपसङ्क्रामति । तदप्येष श्लोको भवति ॥ ५ ॥
ही शिडी नेते तरी कुठे? वर नव्हे, आत. इथे माणसाच्या आत असलेला, आणि तिथे सूर्यात असलेला, हे दोघे एकच आहेत. शंकराचार्य समजावतात, सूर्य म्हणजे जगातल्या सर्वोच्च वैभवाचे प्रतीक. आतल्या आनंदाशेजारी ठेवला, तर तो उच्चही नाही आणि नीचही नाही: दोन्ही एकच, जसे दोन घड्यांतले अवकाश एकच अवकाश असते. हे जो जाणतो, तो हे जग सोडताना अन्नमय आत्म्यात प्रवेश करतो. मग प्राणमय आत्म्यात, मग मनोमय आत्म्यात. मग विज्ञानमय आत्म्यात, आणि शेवटी आनंदमय आत्म्यात. सगळा अध्याय या एका ओळीत आहे. जाणणारा प्रत्येक कोशातून आत आत जातो, आणि ज्यावर ते सगळे टेकले आहेत, त्या आपल्या घरी परततो. पुढे एक श्लोक येतो.