प्रमुख उपनिषदे · तैत्तिरीयोपनिषद्
ज्याच्याभोवती सारे विरते
तन्नम इत्युपासीत । नम्यन्तेऽस्मै कामाः । तद्ब्रह्मेत्युपासीत । ब्रह्मवान्भवति । तद्ब्रह्मणः परिमर इत्युपासीत । पर्येणं म्रियन्ते द्विषन्तः सपत्नाः । परि येऽप्रिया भ्रातृव्याः । स यश्चायं पुरुषे । यश्चासावादित्ये । स एकः ॥ ४ ॥
हाच नियम पुढेही चालतो. ब्रह्माची नमन म्हणून उपासना करशील, तर तुला हव्या असलेल्या गोष्टी तुझ्यापुढे नमतील. त्याची ब्रह्म, म्हणजे सर्वांत मोठे, म्हणून उपासना करशील, तर त्याचे मोठेपण तुला लाभेल. “ब्रह्माचा परिमर”, म्हणजे ब्रह्माभोवती होणारे मरण, म्हणून त्याची उपासना करशील, तर तुझा द्वेष करणारे प्रतिस्पर्धी तुझ्याभोवती मरून जातील. तुला प्रिय नसलेले शत्रूही तसेच मरतील. हा जुना शब्दप्रयोग अशा गोष्टीसाठी आहे, जिच्यात इतर शक्ती विरून जातात. शंकराचार्य याचा अर्थ वारा असा घेतात: वीज, पाऊस, चंद्र, सूर्य आणि अग्नी हे सगळे वाऱ्यातच विरतात. आणि वारा, ते पुढे सांगतात, अवकाशाशी एकरूप आहे. मग गुरू मागच्या अध्यायातले सत्य पुन्हा सांगतात. इथे माणसाच्या आत असलेला, आणि तिथे सूर्यात, आकाशातल्या त्या महान प्रकाशात असलेला, हे दोघे एकच आहेत.