संत कबीर · प्रेम आणि विरह
धन्याच्या माडीचा जिना
निस दिन खेलत रही सखियन संग, मोहि बड़ा डर लागे मोरे साहिब की ऊँची अटरिया, चढ़त में जियरा काँपे जो सुख चाहे तो लाज त्यागे, पिया से हिलमिल लागे घूँघट खोल अंग भर भेंटूँ, नैन आरती साजे कहे कबीर सुनो सखि मोरी, प्रेम होय सो जाने जिन प्रीतम की आस नहीं है, नाहक काजर पारे
रात्रंदिवस मी मैत्रिणींबरोबर खेळत राहिले, आणि आता मला फार भीती वाटू लागली आहे. हे बोल एका नव्या नवरीचे आहेत; या गाण्यात तिचा नवरा साक्षात परमेश्वरच आहे. माझ्या धन्याची खोली घराच्या अगदी वरच्या माडीवर आहे, आणि तिथे चढताना माझा जीव थरथरतो. तरी ज्याला सुख हवे, त्याने लाज बाजूला ठेवावी, आणि प्रियाच्या जवळ जावे. मी पदर दूर करीन, आणि सगळ्या अंगाने त्याला कवटाळीन. माझ्या डोळ्यांनीच मी त्याची आरती ओवाळीन. त्याच नवरीच्या सुरात कबीर आपल्या मैत्रिणीला सांगतात: ही गोष्ट प्रेम करणाऱ्यालाच कळते. जिला आपल्या प्रियाची आसच नाही, तिने डोळ्यांत घातलेले काजळ व्यर्थच.