प्रमुख उपनिषदे · ऐतरेयोपनिषद्
सर्व जन्मांच्या पलीकडे
स एवं विद्वानस्माच्छरीरभेदादूर्ध्वम् उत्क्रम्यामुष्मिन् स्वर्गे लोके सर्वान्कामानाप्त्वाऽमृतः समभवत् समभवत् ॥ ६ ॥
हे जाणून, शरीर गळून पडताच वामदेव वर गेले. त्या स्वर्गीय जगात त्यांना हवे ते सारे मिळाले, आणि ते अमर झाले. होय, ते अमर झाले. त्यांना चौथा जन्म नव्हता. त्यांचा देह पडला, तेव्हा ते साऱ्या फेऱ्यातून मुक्त होऊन वर गेले. शंकराचार्यांच्या मते इथले “स्वर्गीय जग” म्हणजे काही काळ सुख भोगायचा स्वर्ग नव्हे. ते म्हणजे आत्मा, साक्षात ब्रह्म. “सगळ्या इच्छा” मिळणे म्हणजे आणखी काहीच नको असणे, कारण आपल्याबाहेर काहीच उरलेले नसते. वामदेवांप्रमाणे जो आत्म्याला जाणतो, त्याला पुन्हा जन्म नाही. शेवटचे शब्द दोनदा म्हटले आहेत, प्रकरण संपल्याची खूण करण्याची ही जुनी रीत. आणि इथे दुसरा भाग संपतो.