प्रमुख उपनिषदे · छान्दोग्योपनिषद्
आकाश हे धड
अथ होवाच जनंशार्कराक्ष्य कं त्वमात्मानमुपास्स इत्याकाशमेव भगवो राजन्निति होवाचैष वै बहुल आत्मा वैश्वानरो यं त्वमात्मानमुपस्से तस्मात्त्वं बहुलोऽसि प्रजया च धनेन च ॥ १ ॥ अत्स्यन्नं पश्यसि प्रियमत्त्यन्नं पश्यति प्रियं भवत्यस्य ब्रह्मवर्चसं कुले य एतमेवमात्मानं वैश्वानरमुपास्ते संदेहस्त्वेष आत्मन इति होवाच संदेहस्ते व्यशीर्यद्यन्मां नागमिष्य इति ॥ २ ॥
“शार्कराक्ष्य, तू आत्मा म्हणून कशाची उपासना करतोस?” राजांनी जन शार्कराक्ष्य यांना विचारले. “आकाशाची, आदरणीय राजे.” “तो वैश्वानर बहुल, विपुल.” आकाश सगळीकडे आहे, आणि शंकराचार्यांच्या मते हीच त्याची विपुलता. “म्हणून तुझ्यापाशी मुलेबाळे आणि धन विपुल आहे,” आणि त्याबरोबर तोच आशीर्वाद. “पण हे आत्म्याचे केवळ धड. तू माझ्याकडे आला नसतास, तर तुझे धड विस्कटून गेले असते.” धडासाठीचा शब्द, शंकराचार्य सांगतात, म्हणजे जे जाड होत वाढते ते: मांस, रक्त आणि हाडे यांनी भरलेला शरीराचा मोठा भाग.